Rozkazy wydane, rozkazy wykonane
Lesbijskie BDSM opiera się na nierównowadze sił, na którą obie się zgadzają: jedna wydaje polecenia, druga je wykonuje. Dominująca partnerka, nazywana dominą albo panią, ubiera się do roli w skórę, lateks albo gorset ze szpilkami i mówi krótkimi komendami. Jej uległa klęczy, prosi o pozwolenie i zwraca się do niej per pani.
Surowe panie i chętne uległe
Obie strony mają rozpoznawalne typy. Surowa pani trzyma dystans i mało mówi; drażniąca femdom jest blisko, dotyka i odmawia. Starsza szefowa i młodsza pracownica, obie dorosłe, przenoszą biurową hierarchię do sypialni. Po stronie uległej chętna sub chce się przypodobać i służy na rozkaz, aż po całowanie stóp swojej pani, a przekorna buntowniczka celowo nie słucha, bo kara to właśnie ta uwaga, której chce. Osoby typu switch przyjmują obie role, a dwie takie razem podają sobie szpicrutę z rąk do rąk.
Hasło bezpieczeństwa ponad wszystkimi zasadami
Narzędziami kontroli są unieruchomienie i doznania. Liny wokół nadgarstków i ud, serce lesbijskiego bondage, trzymają uległą w bezruchu, podobnie jak kajdanki przypięte do ramy łóżka albo rozpórka; opaska na oczy odbiera wzrok, a dłoń, packa albo szpicruta zostawiają różowe ślady. Kontrola orgazmu to ta dynamika w najczystszej postaci: uległa musi poprosić, zanim dojdzie, a odpowiedź może brzmieć nie. Pani może też zażądać przyjemności dla siebie, a siadanie na twarzy całym ciężarem przygważdża uległą do łóżka, kiedy ta służy. Granice ustala się wcześniej, hasło bezpieczeństwa albo kolory sygnalizacji świetlnej przerywają zabawę w dowolnym momencie, a aftercare z wodą i przytulaniem ją zamyka. Zgoda jest cechą definiującą lesbijskie BDSM i od niej zależą nawet najostrzejsze rozkazy.
